आज माझी जगण्याची उमेद खालावली आहे. कर्तव्य अर्थशून्य वाटत आहे. जन्माला आलोच कशाला असा प्रश्न मला कधी पडला नाही. जगायचं तर जन्माला यायलाच हवं. पण मला नुस्तं जगवत नाही. वर्तमान जिवंत असला पाहिजे आपल्या साथीला. गतकाळच्या आठवणींवर जगायचं म्हणाजे नुस्ती दिवाळखोरी. आणि भविष्याच्या आशेनं दिवस काढायचे म्हणजे आणखी एक कर्जबाजार. न फेडता येणारी उधारी. जगत रहायचं आणि चालू घटकाप्रहर आंबून गेलेले पाहायचे. अशानं मला भांबावल्यासारखं होतं
ज्याचा वर्तमान संपला त्याचं आयुष्य संपलं. माझी चालू घडी दूषित झाली आहे. ती नकोशी झाली आहे.
‘अ‍ॅक्ट, अ‍ॅक्ट, अ‍ॅक्ट इन द लिव्हिंग प्रेझेंट’... होय, मी ‘अ‍ॅक्ट’च करीत आहे. अभिनय करीत आहे जगण्याचा. तो जितका चांगला साधेल तितका मी छान मेलेला असेन.

संकेत १: हा उतारा एका कादंबरीतील आहे
संकेत २: `निष्णात पुवि' करांना तो ओळखणे फारसे अवघड नाही...
जास्तीचे संकेत---
संकेत ३: लेखकाची ओळख व्यासंगी कादंबरीकार आणि समीक्षक अशी दुपेडी आहे.
संकेत ४: `ज्याने त्याने स्वत:लाच कौल लावावा अशी ही निरंतराची कथा आहे.'

शेवटचे संकेत.......
संकेत ५: ज्या कादंबरीतील हा उतारा आहे, ती कादंबरी, कादंबरी-त्रयीतील पहिली आहे.
संकेत ६: ही एक शोकांतिका आहे.
संकेत ७: लेखकाचे वडिल एका संस्थानिक राजाचे कारभारी व खाजगी सचिव होते. ह्याचा ह्या कादंबरी-लेखनाशी जवळचा संबंध आहे

लेखकाचे वडिल एका संस्थानिक राजाचे कारभारी व खाजगी सचिव होते. ह्याचा ह्या कादंबरी-लेखनाशी जवळचा संबंध आहे. पुस्तकाच्या मनोगतात ह्याविषयी लेखक त्र्यं.वि, सरदेशमुखांनी पुढील माहिती दिली आहे.
त्यांचे वडिल ज्या संस्थानिक राजाचे कारभारी व खाजगी सचिव होते, त्या राजच्या अपघाती मृत्युनंतर बाकीच्या दरबारी व्यक्तींनी त्यांना इतका त्रास दिला की शेवटी त्यांना ते गाव, संस्थान सोडून दुसरीकडे जावं लागलं. खूप लहान वयातील हा दाहक अनुभव ह्या कादंबरी-त्रयीच्या निमित्ताने उसळी घेऊन बाहेर पडला