"ज्या वेळी पहिल्या स्पर्शाचे संवेदन झाले त्याच वेळी आत्म्याचा जन्म झाला...
प्रत्येक कलावंत हा स्पर्शवादीच असतो...
वस्तूचा स्पर्श भोगल्याशिवाय मला तिचे पुरे आकलन होऊच शकत नाही...
मला काही बोलायचे असले की मी मित्रांच्या खांद्यावर हात टाकतो. मग शब्दांना आपली वाट सापडू शकते. नाही तर ते कुठे तरी जातात; भरकटत सुटतात; स्वत:भोवतीच घुमत बसतात, आकाशावर पाठ घासतात किंवा पाताळात दडी घेतात. ते पृथ्वीला भिडत नाहीत; अस्तित्वामध्ये भिजत नाहीत. पण खांद्यावर हात टाकला की सारे ठीक होते. त्या स्पर्शाच्या आधाराने शब्दांचे ओठ भावनेशी भिडू लागतात. माझी सुखदु:खे हि फक्त स्पर्शपल्लवी भाषाच बोलून शकतात...
स्पर्शांमध्ये अपार सामर्थ्य आहे. दोन जिवांनी परस्परांना स्पर्श केला की संस्कृतीने उभ्या केलेल्या भिंती धडाधड कोसळून पडतात. जिवाच्या मूलभूत अद्वैताचा साक्षात्कार होऊ लागतो. सहानुभूतीच्या संथ प्रवाहातून आपण आपल्या मुळाकडे वाहू लागतो...
भक्तीची किंवा प्रीतीची परिसीमा स्पर्शाशिवाय काही बोलू शकत नाही. स्पर्श हा शेवटचा शब्द असतो...
स्पर्शामधून समाधीपर्यंत पोहोचता येते; निदान कलावंताला ज्ञात असलेल्या समाधीपर्यंत तरी निश्चित पोहोचता येते...."

संकेत --- एका ले़खसंग्रहाच्या ले़खातून हे टिपले आहे.