वेचा:

कशीबशी वाट संपते...आम्ही हॉस्टेलवर परत येतो-
हॉस्टेलची इमारत किल्ल्यासारखी...मधल्या काळात कुणाची तरी गढीच होती म्हणे ती. उंच निमुळती इमारत...काळ्याशार दगडांनी बांधलेली...समोर हिरवळ...मागे समुद्र. लाटांचा आवाज या शांत प्रहरी ऐकू येतो आहे. समुद्र आज खवळल्यासारखा वाटतो आहे -
एकदाचे आम्ही हॉस्टेलजवळ पोहोचतो. हिरवळीवरूनच हॉस्टेलकडे नजर टाकतो.
तो काळाकभिन्न किल्ला शांत झोपला आहे. फक्त एकाच खिडकीत उजेड -
खिडकीत एक उंच आकृती आमच्याकडे पाहत स्थिर उभी...चादर पांघरलेली, पांढुरक्या चेहर्‍याची.
क्षणभर आमच्या काळजाचा ठोका चुकतो.
मिलिंद मला बिलगतो.
'घाबरतोस काय वेड्या?' मी त्याला म्हणतो ---'तो नामदेव आहे!'

नामदेव काटकुळा, उंच आणि गोरटेला आहे. जराशी थंडी पडली किंवा पावसामुळे हवेत गारवा आला तरी तो अंगावर चादर पांघरून घेतो --बाकी आमची वाट पाहत त्याला इतकावेळ जागत राहण्याचे कारण काय? दुसरा कोणी असता तर केव्हाच गाढ झोपी गेला असता.
मी मिलिंदला म्हणतो, 'तुला भीती वाटत असेल, तर तू माझ्याच खोलीत कां नाही झोपत?'
मिलिंद तयार झालासा वाटतो; पण मग म्हणतो, 'नको. मी आमच्याच खोलीत झोपेन. नामदेव वाट पहात जागा राहिला आहे...'

संकेत १. हा गूढकथासंग्रह असून येथे पुस्तकाबरोबरच कथेचे नावसुद्धा अपेक्षित आहे.
संकेत २. या प्रकारचे साहित्य मराठीत तसे दुय्यमच(समीक्षकांच्या दृष्टीकोनातून) समजले जाते.
संकेत ३. या कथेचे लेखक चतुरस्त्र समजले जातात. कथा, कादंबरी, नाटके यांजबरोबर लहान मुलांसाठीही यांनी विपुल लेखन केले आहे. तरीही वेच्यातील कथेच्या प्रकारात त्यांचा हातखंडा समजला जातो.
संकेत ४. ठळक केलेल्या वाक्यामध्येच कथेचे नाव तेही एकाच शब्दाचे खुबीने लपलेले आहे.
शेवटचा संकेतः कथेचे नाव आणि कथेचा आशयही ब्रॅम स्टोकरने निर्माण केलेल्या एका जगप्रसिद्ध काल्पनिक पात्रावर आधारीत आहे. मराठीत त्या पात्राला पंढरीनाथ सावंतांनी अनुवादित करून आणले होते. अर्थात वेच्यातील कथा आणि मूळ पात्राची कथा सर्वस्वी भिन्न.
एक विनंती: उत्तर कृपया गूगलून पाहू नये. कारण ते लगेचच मिळेल. :)

सागरचे अभिनंदन. वेच्याचा पहिला विजेता. :)

वेच्याचे उत्तर जाहीर करत आहे.

पुस्तकः संभ्रमाच्या लाटा
लेखक: रत्नाकर मतकरी
कथा: ड्रॅक्युला
वेच्याचे पुस्तकातील स्थानः पान नं. १०२