संकेत क्र. १ : मराठीतील ही अतिशय गाजलेली कादंबरी आहे. आणि वेच्यातच अनेक संकेत दडलेले आहेत. :)
अन्य संकेत : शक्यतो गरज पडणार नाही. पण पडलीच तर उद्या देईन. तोपर्यंत वैयक्तिक निरोपाने उत्तर पाठवावे. xxxxxxx लपवलेला भाग पुढे संकेत म्हणून गरज पडली तर देईन.

संकेत क्र. २ : ही एका अतिशय महत्त्वाच्या व्यक्तीवरची ऐतिहासिक कादंबरी आहे
संकेत क्र. ३ : या कादंबरीचे लेखक कादंबर्‍यांची नावे नेहमी एकाच शब्दाची,शक्यतो लहान आणि समर्पक देतात.
संकेत क्र. ४ : लपवलेला भाग वेच्यात वाढवलेला आहे. (इथे प्रतिसादात दिलेला आहे)

दिगम्भा हे या वेच्याचे प्रथम विजेते आहेत आणि वल्ली दुसरा विजेता आहे.
तिसरी विजेती आहे यशोधरा. या तिघांनी हे पुस्तक विनाकष्ट ओळखले. :)

उत्तर जाहीर करतो आहे.

दिगम्भांनी निदर्शनास आणून दिल्याप्रमाणे वेच्यातच खूप संकेत दडलेले होते त्यामुळेही हे पुस्तक अनेक जण ओळखू शकतील असा माझा अंदाज होता.

अर्थात पुस्तक वाचलेले नसल्यास सर्वांनी अवश्य वाचावे ही विनंती. एका नजरेआड राहिलेल्या अप्रतिम व्यक्तिमत्त्वाची ही अफलातून कहाणी आहे.

वेच्याचे उत्तरः
पुस्तकाचे नाव : झेप
लेखक : ना.सं.इनामदार
(या लेखकाच्या सर्व कादंबर्‍यांची नावे एका शब्दाचीच आणि अर्थपूर्ण असतात. जसे शहेनशहा, राऊ, राजेश्री,इ..)

वेचा:
---------------------------
"रविराव मला एक वचन दे!"
"वचन? कसलं वचन? "
"केशरची गोष्ट तू मनातून काढून टाक. तिला विसरुन जा!"
का? माझा झाला एवढा अपमान पुरा झाला नाही म्हणून या वर डागण्या? " रविराव रागानं फुसफुसत उद्गारला.
"नाही रविराव! या डागण्या नाहीत" तो शांतपणे म्हणाला.

" शास्त्र्याशी इथं महत्त्वाची राजकारणी बोलणी चालली आहेत. सबंध हिंदुस्थानभर मी जे राजकारण उभं करु पाहतो आहे त्यात शास्त्री हा महत्त्वाचा दुवा आहे. तो हुशार आहे. साहेबाला वळवायचं कसब त्याच्यात आहे. अशा माणसाचा कसा उपयोग करुन घेता येईल ते मी पाहात आहे आणि शास्त्री तरी माणूसच आहे ना? रविराव! आपण माणसं इथून तिथून सारखी; पण राजकारणात हे खासगी दोष पाहायचे नसतात. अरे, आपण भिल्लरामोशांना जवळ करायला निघालो आहोत. ते काय कमी दुर्गुणी असतात? पण राज्याच्या उपयोगी पडणारे गुण पाहून आम्ही त्यांना जवळ करतो. मग शास्त्री तर मुरलेला राजकारणी पुरुष आहे. त्याच्या व्यक्तीगत दोषांकडे पाहू नये!"

"तात्या, या गोष्टी बोलायला ठीक आहेत. पण आग पेटली की मग आच समजते!" रविराव फुरंगटून म्हणाला.

"तू म्हणतोस ते मी कुठं नाकबूल करतो आहे? पण मोठ्या ध्येयाकडे पाहून आपण आपली खासगी भांडणं बाजूला ठेवली पाहिजेत. रविराव, आग इथे माझ्यात काय कमी पेटली आहे? पण सारं विसरावंच लागतं! धारवाडचा किल्ला भाजून काढणं का मला अशक्य होतं ? पण आपल्याच माणसांविरुद्ध पेशव्यांचा दारुगोळा खर्ची पडला हे शल्य मागं राहिलं असतं. म्हणून अपमान गिळून मी निराळ्या मार्गानं किल्ला घेतला.
रविराव, केशरची कथा ती काय? अरे, आपण पराक्रमानं पर्वत उभा करावा. अशा एक सोडून शंभर केशर हात जोडून उभ्या राहतील! दे! वचन दे! शास्त्री इथं आहे तोपर्यंत मी केशरचं नाव काढणार नाही म्हणून!" असं म्हणून त्यानं आपला हात उत्कंठतेनं पुढं केला.
रविरावानं हातावर हात ठेवला.
"तात्या! आजपर्यंत तुमच्या आज्ञेबाहेर वागलो नाही. घ्या हे वचन!
आजपासून केशरचं नाव टाकलं.!"
रविराव उठला. अधिक काही न बोलता तो मागं वळाला आणि सदरेतून निघून गेला.

---------------------------