संकेत १: दुसऱ्या महायुद्धाची पार्श्वभूमी.

१९५७ साल सरत आलं होतं. एके दिवशी 'मोसाद'चा प्रमुख इस्सेर हॅरेल याच्या टेबलावरील फोन खणखणू लागला. परराष्ट्र मंत्रालयाचे महासंचालक वॉल्टर एटन यांचा जेरूसलेमहून फोन होता. ते म्हणाले, 'तुझ्यासाठी माझ्याजवळ काहीतरी माहिती आहे. त्यासाठी आपण शक्य तितक्या लवकर भेटणं आवश्यक आहे.' एरवी एटन हे शांत व संयत स्वभावाचे. त्यांचा आवाजही संथ. पण या खेपेस त्यांच्या आवाजात कमालीची अधीरता होते. ते एक्सायटेड वाटत होते. त्यांना जे काही सांगायचं होतं, ते फोनवर सांगू इच्छित नव्हते हे नक्की. तेल-अविव्हला एका वकिलाच्या पार्टीला ते निघाले होते व तिथं पोहोचताच आपण भेटूया असं ते म्हणाले. तेव्हा रमत गॅन कॅफे येथे दोघांचं भेटायचं ठरलं. त्यांना एवढं काय बरं सांगायचं असेल, या विचारात हॅरेल गढून गेला.

दोघं भेटले तेव्हा एटन यांचा चेहरा उत्फुल्ल होता. त्यांना भावना आवरण कठीण जात होतं. प. जर्मनीतील रिपरेशन्स मिशनचे प्रमुख डॉ. शिनार यांनी एक तातडीचा संदेश पाठवला होता. अॅडॉल्फ आईषमान जिवंत असून तो अर्जेंटिनात वास्तव्य करत आहे व त्याचा तिथला पत्ताही ठाऊक आहे, अशी ती खळबळजनक माहिती होती. दोघांचं यावर अधिक काही बोलणं झालं नाही. या माहितीचा विनाविलंब तातडीनं शोध घेतला जाईल, सत्यता पडताळून पाहिली जाईल व आईषमानला आम्ही धुंडाळून काढू, अशी आश्वासनं देऊन हॅरेल तेथून बाहेर पडला.