परंतु अलीकडे मात्र तिला पुर्णपणे नवी अशी एक उदास अस्वस्थता स्पर्श करू लागली होती.कधी तरी तिला एकदम अतिशय थकवा वाटे व त्याच्या दडपणाखाली तिला खिळून गेल्यासारखे वाटे.मनात एखादा विचार चमकून जाई; पण तो काय,कसला हे मात्र तिला समजत नसे.तो वाढू लागला तर स्पष्ट करता येत नसे.सतत नजरेपुढे येत राहून तिने आपल्याला गोंजरावे,आपल्याशी बोलावे,आपल्याला प्रवेश द्यावा,अशी सतत विनवणी करण्याय्रा अनेक नव्या,अपरिचित कल्पना तिच्या भोवती फ़िरत.परंतु ह्या परक्या माणसांशी बोलायचे म्हटले तरी तिला परवलीचे शब्द माहीत नव्हते.एखादा विचार म्हणजे केवळ आभास नसून ती एक सत्य वस्तू असते.शब्द म्हणजे तिची वस्त्रेच असे मानता येईल.ती एखाद्या नवबालेप्रमाणे विनयशील आहे. अनुरूप वस्त्राखाली तिची नग्नता झाकल्याखेरीज तिच्याकडे कुणालाच पाहता येणार नाही.नाहीतर ती अत्यंत भयभीत होऊन दूर पळून जाईल व मग अंधार होताच परत येऊन बालिश,बारीक आवाजात रूदन करत राहील.प्रथम हा शोकस्वर उमगणारही नाही.पण नंतर मनावर त्याचे सतत आघात होऊ लागले की मात्र तिचे कवच आणि तिचा ध्वज असलेले चित्र शब्द निर्माण करून आपण तिचे समाधान करतो.

ही एक अनूवादीत कादंबरी आहे.तिचे अनुवादक आहेत मराठीतील एक श्रेष्ठ लेखक.मराठी साहित्यातील त्यांच्या योगदाना इतकेच त्यांचे अनुवादक म्हणून कार्य अतिशय श्रेष्ठ आहे.जाणकारांना लेखक ओळखायला अडचण येणार नाही कदाचित,पण पुस्तकाविषयी मात्र मला शंका आहे. कारण ? ? ………
… कारण देत नाही. नाहीच कुणी ओळखले तर दुवा म्हणून सांगेन.