बाई माझी कंबर लचकली..

हेलनसारखा नाच मी करु शकत नाही. अगदी जयश्री गडकर सारखाही नाही. पण तिच्यासारखं न नाचूनही मध्यंतरी माझी कंबर लचकली. दुखायला लागली. मी व्हाटस् ॲप वर लग्गेच ते सर्व मित्र मैत्रिणींना आणि नातेवाईकांना कळवलं. मग लगेच सूचना सुरू झाल्या
"चोळ,शेक,अमुक पेन किलर घे. तमकं क्रीम लाव. पडून राहा. विश्रांती घे."
काहीजणांनी विचारपूस केली. "काही जड वस्तू उचललीस का? फार वेळ खाली वाकून काही केर पोछाचं काम केलंस का?" (ही असली कामं सुनेला करायला सांगत जा."असा सल्लाही काहीजणांनी दिला.)

"गार फरशीवर खूप वेळ बसलीस का?"
"कमरेचे व्यायाम जास्त वेळ केलेस का?" (नशीब,कुणी झुम्बा डान्स केलास का? असं विचारलं नाही.

हे सगळे सल्ले ऐकून, त्याप्रमाणे वागून पाहिले,पण काहीही उपयोग झाला नाही.

मग मी आर्थोपेडिक ऊर्फ हाडांच्या डॉ.कडे जायचे ठरवले. बाय द वे आर्थोपेडिक चं स्पेलिंग काय हो?" Orthopaedic"वाटतंय! पण मध्येच "a "नंतर"e"कशाला?

मला डॉ कडे जायला अजिबात आवडत नाही. कारण मला कोणताही आजार झालेला असो. तो डॉ."वयपरत्वे असं होणारच आजी", असं म्हणून मला माझ्या "ज्येष्ठ नागरिकत्वाची"जाणीव करून देतो.

डाॅ.कडे जायचं म्हटलं की या वयातही माझ्या हृदयाच्या ठोक्यांची संख्या वाढते. बीपी वाढतं, घशाला कोरड पडते, मन सैरभैर होते.

वाटतं, "हा प्राणी आता आणखी काय झालंय म्हणून सांगतोय कुणास ठाऊक!"
आता मी ज्या डॉ.कडे गेले होते, त्यांनी मला X ray काढायला म्हणजे आईच्या भाषेत "क्ष किरण" तपासणी करायला सांगितले. ती एकदा, समोरुन,मग डाव्या बाजूने, मग उजव्या बाजूने,मग उभ्याने,मग झोपून. असे एक्स रे सेशन झाले. आणि नंतर काय सांगितले असेल? ओळखा पाहू? कर्रेक्ट! बरोबर ओळखलंत!

ते म्हणाले,"तुमच्या दोन मणक्यांत गॅप पडलीय. दोन मणक्यातली मधली गादी सरकलीय. त्यामुळे तिथल्या नर्व्हजवर दाब पडतोय. "

वंडरफुल! मला अगदी हेच निदान अपेक्षित होते. कंबरदुखी जडलेल्या प्रत्येकाला हेच निदान सांगितले जाते. त्यांनी सांगितले की कमरेचे व्यायाम करा. मी एका फिजिओथेरपीस्टचं नाव सांगतो, त्या तुम्हांला फिजिओथेरपी देतील. फिजिओथेरपी चं स्पेलिंग काय हो? मला वाटतं "figiotherapy" नो. नो. चुकलं. चुकलं. शून्य मार्क. मग Phgiotherapy? ओह् मिस्टेक अगेन. आता मायनस मार्कस्. Physiotherapy हे बरोब्बर!
हे "वाघिणीचे दूध" वगैरे भाषा असलं कसलं स्पेलिंग करतात. त्यांना तरी पाठ होतं का!

अर्थात् स्पेलिंग काही का असेना,मी कशाला ते लक्षात ठेवू? डॉक्टरांनी तो शब्द माझ्या आधी,माझी परवानगी न घेता वापरलाय . त्यांनी लक्षात ठेवावं स्पेलिंग!

डॉ.पुढे म्हणाले,"हे सुरू करण्यापूर्वी टु बी ऑन द सेफर साईड तुम्ही MRI करून घ्या, मी सांगतो त्या हाॅस्पिटलमधे."
आयला! किंवा बापरे!

MRI म्हटलं की माझी "धडकने लगता हैं मेरा दिल तेरे नाम से,ऐसा लगता हैं कि अब हम गये कामसे"अशी अवस्था होते.

मी दारं, खिडक्या गच्च बंद केलेल्या खोलीतही बसू शकत नाही. बंद लिफ्टमध्ये मी भेदरते. तर MRIच्या त्या अजस्त्र,गोल नळकांडीत मला हातपाय बांधून,कोंडून, कोंबून, दाबून, मुसक्या आवळून बळेबळे सरकवले तर माझी काय अवस्था होईल? आणि शिवाय आमच्या लहानपणी बर्गर, पिझ्झा नव्हता. सकस आहार आणि घरचे दूध,तूप, दही, आईच्या हातचे गरमागरम अन्न चारी चौकाळ खाल्ल्यामुळे माझी शरीरयष्टी जरा हंssss आहे. ती त्या नळकांड्यात शिरत नाही,मावत नाही. त्यामुळे MRI म्हणजे मला "मार"किंवा "मर"टेस्ट वाटते. कधी कधी मला ती पुढच्या जन्मी करावी असंही वाटतं. रामदास स्वामी पेटीत लपून बसले आणि न गुदमरता त्यांनी "विश्वाची चिंता"ही कशी केली ते तेच जाणोत.

थोडक्यात मला "क्लोस्ट्रोफोबिया"आहे. त्या शब्दाचं स्पेलिंग लिहिण्याचं धैर्य माझ्यात नाही.

बहुतेक ते "Claustrophobia"असे असावे. खरं तर प्रत्येक शब्दाचं स्पेलिंग डिक्शनरी मध्ये "शोधलं की सापडतं". पण त्या प्रचंड पृष्ठ संख्या असलेल्या जुन्या काळातल्या छापील अवाढव्य डिक्शनरीत आपल्याला हवा तो शब्द शोधायचा म्हटलंच की माझ्या कपाळात दोन भुवयांच्या मध्ये सडकून दुखायला लागतं. फोनवर टाईप करताना स्पेलिंग बरोबर आहे का याबद्दल सूचना येण्यासाठी सुरुवातीची किमान काही अक्षरे तरी योग्य टाईप करावी लागतात.

तर.. एकूण मी MRI इत्यादी कुठल्याही प्रकारच्या टेस्टस् न करता फक्त फिजिओथेरपी घ्यायचं ठरवलं. ती बाई रोज माझ्या घरी यायला लागली. ती हिंदी आणि इंग्रजी या दोन्ही भाषांमध्ये सूचना द्यायची. "हॅंड उपर. लेग प्रेस करो.कमर प्रेस करो,उपर उठाओ.लेग,हॅंड. राईट साईड, लेफ्ट साईड."इ.इ.

मी खरं तर मराठी भाषेची अभिमानी.

मराठी अस्मिता.इ.इ.वगैरे.वगैरे जपू इच्छिणारी. पण या महानगरीत जगताना माझ्या मराठीत इतर भाषांमधले अगणित, असंख्य शब्द स्थिरावले.तोंडवळणी पडले. त्यामुळे माझ्या थेरपिस्टच्या द्वैभाषिक सूचना मी पाळू लागले. तिची पर डे बरीचशी जास्त असणारी फीही मी दिली. बरेच पैसे खर्चून, अनुभव गाठीशी बांधल्यामुळे की काय आता माझी कंबर दुखत नाही.