पुस्तक वाचले असेल तर संकेत देण्याची काहीच गरज पडणार नाही.
ठीक आहे संकेत देत आहे.
१. ही एक कादंबरी आहे (कथासंग्रह नाही)
२. सदर लेखकाची ही कादंबरी एका मोठ्या नावाजलेल्या साहित्यिकाने गौरवलेली आहे.
३. साहित्यिकाचे नाव देतो : वि.वा. शिरवाडकर (म्हणजे कुसुमाग्रज) यांनी गौरवलेली कादंबरी आहे ही
४. सहज लक्षात यावे यासाठी हा संकेत देतो. अत्भुत, गूढ, रहस्य या रसांचे रसायन असणारी ही कादंबरी आहे
५. अत्भुत गूढ अशा कादंबर्‍या लिहिणारे लेखक आहेतच किती मराठीत? त्यातही वेचा सोपा आहे म्हणजे कादंबरी नावाजलेली असणारच. त्यातही त्या लेखकाच्या सर्वात गाजलेल्या मोजक्या कादंबर्‍यांतील एक ती आहे म्हणजे प्रश्नच मिटला. रेनाल्ड्स् च्या कादंबर्‍यांना भारतीय रुपात कोण उतरवते बरे???? ओळखा आता तरी
६. अत्भुतरम्य-गूढ-रहस्य कादंबर्‍यांचे अध्वर्यू म्हणून ओळखले जाणारे लेखक गो.ना. दातार

(दिगम्भा यांनी आधी लेखकाचे नाव ओळखले आणि मग पुस्तकाचे नाव. लेखकाचे नाव दिल्यावर वल्ली यांनी ३ पर्याय दिले त्यात ह्या पुस्तकाचे नाव होते. त्यामुळे दिगम्भा आणि वल्ली यांनी हे पुस्तक ओळखले आहे असे जाहीर करतो व पुस्तकाचे नाव देतो.

वेचा:
तिचे गाणे संपते न संतोच, तोच एक चमत्कारिक पांढरी आकृती तिच्या नजरेस पडल्यामुळे ती दचकली आणि एकदम उठून उभी राहिली. तिने पूर्वी खिडकीतून जी आकृती गुप्त होताना पाहिली होती, तिची तिला आठवण झाली. जणू काय एखाद्या प्रेताप्रमाणे त्या आकृतीचे स्वरुप दिसत होते. ती आकृती धीमेपणाने आपल्याकडेच येत आहे असे पाहून अनसूयेला भीतीने दरदरुन घाम सुटला! ती पिशाच्च्यासारखी आकृती अगदी आपणापाशीच येत आहे असे पाहताच, भीतीमुळे अनसूयेचा धीर सुटला आणि तिला घेरी येऊन ती धाडकन् खाली पडली!
* * *
------------
पुढचे प्रकरण
------------
अनसूया शुद्धीवर आली तेव्हा ती एका लहानशा खोलीत एक मंचकावर निजलेली होती. तिने डोळे उघडून एकवार चोहोबाजूस दृष्टी फिरविली. पण आपण कोठे आहोत हे तिच्या ध्यानात आले नाही. कारण ती शुद्धीवर येते न येते तोच तिला आपल्या पूर्वीच्या स्थितीचे स्मरण झाले आणि तिला पुनः भीती वाटू लागली. मूर्ति मागून एकाएकी धिमेपणाने आपणापाशी आलेली शुभ्र स्त्री, हीच तिच्या डोळ्यांसमोर दिसू लागली. तिने एकदा आपले डोळे मिटले आणि ती थोडा वेळ स्तब्ध राहिली.