पुढील रौप्यमहोत्सवी वेचा तुमच्यासाठी देतांना फारच आनंद होत आहे.

वेचा......

मावळ मुलुखातली ही कथा. अशीच सांजची वेळ. पवन मावळ अंधारत होतं. महिना ज्येष्ठाचा होता. वादळ तुफानी सुटलं होतं. सुसाट वार्‍यानं अवघं पवन मावळ लवलवत होतं. किर्रर्रर्र झाडी बुंध्यापासून झुलत होती. धुरळा अन् पालापाचोळा सैरावैरा उधळत होता. कुठं कुठं गवताच्या पेंढ्या वार्‍यावर सुटून उधळल्या गेल्या होत्या. झाडाच्या खांद्या फांद्या झडझडा वाजत होत्या. वेळूची बेटं कराकरा वाकत होती. वाळलेल्या वेळूच्या छिद्रांवर वादळी फुंकर पडून हडळी किंचाळल्यागत शिळा उठत होत्या. मधूनच एखादा, वठून शुष्क झालेला जुनाट वृक्ष, त्या तुफानी झंजावाताला तोंड देता देता धीर सुटून कडकड कडाड कडकड, अशी अखेरची आर्त हाक देत धडाडकन् कोसळत होता. आभाळात काळ्या कुट्ट ढगांच्या झुंडी, माजलेल्या रानरेड्यासारख्या एकमेकांना हुंदाडीत धावत होत्या. काळ्या ढगांचे प्रचंड लोट उसळत होते. सारं आभाळच घुसळून निघत होतं. महिषासुरांची ही काळी पिसाट सेना आक्रंदत, आक्रोशत जणू महाकालिकेवर तुटून पडली होती. विजांचा भयंकर कडकडाट अखंड चालू होता. तांडव करणार्‍या संतप्त महाकालिकेचं ते रौद्र हास्यच ! मेघांच्या भयानक गडगडाटानं पवन मावळातली प्रत्येक दरीकपारी घुमत होती. अंधार क्षणक्षणाला दाटत होता. विजा लखलखत होत्या. जणू त्या आभाळ रेड्यांवर ओढलेले ते असूडच होते. त्या सार्‍या ध्वनींनी आणि प्रतिध्वनिंनी सह्याद्रीची शिखरंही थरथरत होती.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
संकेत देण्याची आवश्यकता वाटत नाही. आवश्यक असल्यास उद्या देइन.