संकेत देण्याची गरज नाही याची खात्री वाटते. मराठी साहित्यात थोडीफार रुची असणार्‍या वाचकाने हे पुस्तक वाचलेलेच असते.

तरीही संकेत हवा असेल तर एकूण ३ संकेत देण्यात येतील

संकेत १: कादंबरी आहे
संकेत २: या कादंबरीचा लेखकाच्या यशात मोठा सहभाग आहे
संकेत ३: गरज पडली नाही...

बरोबर उत्तर देणार्‍या प्रभाकर आणि श्रावण यांचे अभिनंदन

खूपच सोपा वेचा दिला. कादंबरीत माधवरावांचे नाव जवळजवळ प्रत्येक पानावर आहे. ही सुरुवात कदाचित दिशाभूल करणारी ठरु शकली असती. पण हरकत नाही. दोन बरोबर उत्तरे तत्काळ आली यावरुनच माझा हा अंदाज (मराठी साहित्यात थोडीफार रुची असणार्‍या वाचकाने हे पुस्तक वाचलेलेच असते.) बरोबर होता याची प्रचिती आली

कादंबरीच्या सुरुवातीलाच पुढील ओळी आहेत. (याला पण संकेत म्हणता येईल )

माँगा करें अबसे दुवा हिजरे यार की
आखिर तो दुष्मनी है, असर को दुवा के साथ

वेचा:
=================================================
केलेल्या विनोदावर गंगोबातात्या खूश होऊन स्वतःच हसले; पण दत्तोपंतांच्या चेहर्‍यावरची रेषाही ढळली नाही. गंगोबांनी एकवार आपल्या भेदक नजरेने दत्तोपंतांकडे पाहिले आणि ....
दत्तोपंत खाकरले आणि त्यांनी हाक मारली,
"तात्या!"
गंगोबा वळले.
"काय?"
तात्या, आपल्याला ह्या दरवाज्यातून जाता येणार नाही." दत्तोपंत एकदम म्हणाले.
"म्हणजे?"
"कालच श्रीमंतांची सक्त ताकीद आहे की ज्यांना दिल्ली दरवाज्यातून येण्या-जाण्याचा मान असेल, त्यांनाच प्रवेश द्यावा. तात्या आपण राग मानू नका; पण आपण गणेश दरवाज्यातून जावं हे ठीक."
स्वतःला सावरीत गंगोबातात्या म्हणाले,
"अस्सं अस्सं! ठीक. .... आम्ही गणेश दरवाजाने जाऊ" आणि एवढे बोलून ते भरभर पायर्‍या उतरु लागले. पायर्‍या उतरत असता त्यांच्या पुणेरी जोड्याचा चटचट आवाज उठत होता.
=================================================