दहावीच्या वेळीच, गुरुनाथ अभ्यास करायचा, तेव्हा कोणी ना कोणी मित्रा त्याच्याकडे एखादा टोपिच समजावून घ्यायला यायचा. रिव्हिजन होते म्हणून. गुरुही आनंदाने समजावून द्यायला तयार असायचा. आणि गंमत म्हणजे तो ज्या पद्धतीने शिकवायचा, ती इतकी सोपी आणि परिणामकारक असायची की, आलेल्या मित्राला तो टोपिच पुन्हा म्हणून अडायचा नाही! तेव्हाच गुरुच्याची लक्षात आलं होतं की आपल्याला शिकवायला आवडतं.

तो कॉलेजात जायला लागला, तेव्हा त्याची आई गेली होती. बाबा रिटायरमेंटला आले होते. दोघांच करण्याकरता एखादी बाई लावणं गरजेचं होतं. वेळ ओळखून गुरुनं सरळ ट्युशन्स घ्यायला सुरुवात केली होती. थेट दहावीपर्यंत तो कोणतेही विषय शिकवू शकायचा. त्यातूनच, त्याची लाईन पक्की झाली होती. शिक्षण-क्षेत्र. आपली आवड-छंद-हाच अर्थार्जनाचा-उपजीविकेचा व्यवसाय होऊ शकला, तर तो करताना, माणूस आवडीने करतो. खंत राहात नाही. पाट्या टाकल्या जात नाहीत.

शिक्षणक्षेत्रात याचचं म्हटल्यावर, इंग्लिश घेऊन बी.ए. केल्यावर गुरुने विचारसुद्धा न करता बी.एड्. ला प्रवेश घेतला होता. तोही, त्याला म्हणूनच मिळू शकला.नाही तर, बी.एड साठीही हल्ली डोनेशन वगैरे लागतं!

वेचा अगदी ताजा असतानाच सागरने पहिल्याच प्रयत्नात अचूक ओळखला आहे. वेच्याचे दुसरे विजेते आहेत देवेंद्र प्रभुणे. दोघांचेही अभिनंदन.
संकेत १: शैक्षणिक क्लासेसचा बाजार मांडण्याच्या अपप्रवृत्तींवर आधारीत एका लोकप्रिय लेखकाची ही छोटेखानी सुरेख कांदबरी आहे.

वेच्याचे उत्तरः कादंबरी- हमखास
लेखक- सुहास शिरवळकर
प्रकाशक-दिलीपराज प्रकाशन
आवृत्ती-ऑक्टोबर २००८
किंमत-८० रू.
वेच्याचे पुस्तकातील स्थान- पान नं २३