भाषण क्र. दोन
आज पंधरा ऑगस्ट नाही का सव्वीस जानेवारी नाही. पंधरा ऑगस्ट सव्वीस जानेवारी आस्ती तं आपुन झेंडा फडकवला आस्ता. आज झेंडा फडकवायचा दिवस नाही. आज दोन मिन्टं शांत उभं राहून श्रद्धांजली द्यायचा दिवस हाये. आधीच्या वक्त्यानं सांगतलं की आजच्या दिवशी गांधीजीचा खून झाला. तो कोण माथेफिरू गोडसे का घोडसे त्यानं गांधीजीचा खून केला. गांधीजी चाल्ले व्हते आरामशीर प्रार्थनेले. हा समोरून आला बाहाद्दर... गांधीजीकडं पाहिलं... पिस्तूल काढली... ढिश्यूम... ढिश्यूम...ढिश्यूम...तीन गोळ्या सोडल्या एकामागून एक. गांधीजी पडले खाली. तोंडात... हरे राम हरे राम राम राम हरे हरे. आणि हे हरामखोर गेलं पळून. लगेच जिकडं तिकडं बातमी गेली. कोणंतरी कस्तुरबाले जाऊन सांगतलं. कस्तुरबा पळतच आली. लांबूनच हंबरडा फोडला त्या माऊलीनं. गांधीजी खाली पडेल. सगळीकडे रगतच रगत. कस्तुरबा चार चार बायाहीले आवरत नव्हती. गांधीजीच्या आंगावरच जाऊन पडायला करे. छाती पिटे, डोकं झोडे. धाय मोकलून म्हणे... महा बाप्पू गेला वं... महं कपाळ फुटलं बाप्पा... मी माघं राहून काय करू आत्ता... मह्याबी छातीत गोळ्या घाला बाप्पा... मोठा कठीण प्रसंग होता त्यो. तर आशा या आजच्या दिवशी या थोर पुरुषाले श्रद्धांजली म्हणून दोन मिन्टं शांत उभं राहायचा कार्यक्रम आपल्या सार्‍या देशात साजरा करतेत. ठीक आकरा वाजता सगळा देश दोन मिन्टं शांत उभा राह्यतो. सगळे जणं आपल्या हातचे कितीबी अर्जंट काम आसो ते सोडून जिथल्या तिथं शांत उभे राह्यतात. माण्सं तं उभे राह्यतातच पण रस्त्यावरच्या गाड्या दोन मिन्टं थांबतात, आगगाड्या थांबतात. एवढंच नाही तं वर आभाळात उडणारे विमानंबी थांबतात.